Trzydzieści godzin sam na sam z bliskimi ze starych fotografii. Poruszająca wystawa 'Tożsamość' w Bialskim Centrum Kultury [RELACJA+ZDJĘCIA]
Ołówek, kartka papieru, archiwalne rodzinne fotografie i dziesiątki godzin skupienia wystarczyły, by w Bialskim Centrum Kultury im. Bogusława Kaczyńskiego w Białej Podlaskiej powstała jedna z najbardziej poruszających wystaw ostatnich lat, pt. „Tożsamość”. W piątek 20 listopada uczestnicy Koła Plastycznego Kreska – prowadzonego nieprzerwanie od 1993 roku przez Renatę Sobczak – zaprezentowali portrety swoich bliskich.
Sala oraz galeryjny korytarz bialskiej placówki kultury wypełniły się po brzegi autorami prac, ich rodzinami oraz miłośnikami sztuk plastycznych. Już od pierwszych chwil było widać, że nie jest to zwykły przegląd warsztatowych umiejętności, lecz głęboko osobista opowieść o korzeniach, pamięci i więziach międzypokoleniowych.
„Nie przypominam sobie równie poruszającej ekspozycji”
Uroczystego otwarcia wystawy dokonał dyrektor Bialskiego Centrum Kultury im. Bogusława Kaczyńskiego Zbigniew Kapela, podkreślając wyjątkowy charakter prezentowanych rysunków oraz wieloletni dorobek prowadzącej grupę instruktorki.
– Każdy z nas ma w swojej pamięci osoby – a może są one dziś nawet wśród nas – które przywołują szczególne wspomnienia. Dzisiejsza wystawa jest wyjątkowa, ponieważ nie stanowi wyłącznie artystycznej interpretacji, ale niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny, wspominkowy i sentymentalny. Autorzy odkryli, „odkopali” fotografie bliskich, ważnych w swoim życiu ludzi, i na ich podstawie stworzyli te piękne rysunki. Pracuję w Bialskim Centrum Kultury przeszło dziesięć lat i nie przypominam sobie równie poruszającej ekspozycji. Tę niezwykłą energię czuć dziś w tej sali i na korytarzu naszej galerii. Bardzo się cieszę, że te prace będą zdobić nasze centrum, a obejrzą je nie tylko rodziny twórców, lecz wszyscy odwiedzający placówkę – powiedział dyrektor.
Podkreślił też, że nie byłoby tego wydarzenia, gdyby nie Renata Sobczak, wieloletnia instruktorka, pedagog i nauczycielka BCK. – Zawsze powtarzam, że o sile instruktora świadczy liczba jego uczniów. Koło Plastyczne Kreska działa od 1993 roku – to Renata je założyła i prowadzi nieprzerwanie od ponad trzech dekad. Twój kunszt, zdolności i pasja sprawiają, że co roku ustawia się kolejka chętnych, by dołączyć do grupy, i przeważnie brakuje miejsc. To najlepszy dowód na to, jak świetnym jesteś pedagogiem, za co serdecznie ci dziękuję. Myślę, że twoi uczniowie również są ci wdzięczni za to, że chcesz się dzielić swoją pasją i wiedzą. Wielu ludzi ma wykształcenie artystyczne, ale nie każdy potrafi kształcić innych – zarówno młodzież, jak i dorosłych, bo w Kresce działa też grupa dla dorosłych, z czego bardzo się cieszymy. Dzisiejszy wernisaż jest tego wspaniałym zwieńczeniem – podsumował Zbigniew Kapela.
Portrety, których nie zastąpi sztuczna inteligencja
Gratulacje twórcom prac oraz opiekunce koła złożyła, w imieniu prezydenta miasta Biała Podlaska Michała Litwiniuka, jego rzecznik prasowy Gabriela Kuc-Stefaniuk, dzieląc się osobistą refleksją na temat siły autentycznej, ludzkiej twórczości: – Wystarczyło mi kilka minut spędzonych przy rysunkach zaraz po wejściu, by stwierdzić, że są one zarówno inspirujące, jak i onieśmielające. Już od progu zaprosiły nas do państwa świata.
Oglądając jeden z portretów, zatytułowany „Babcia Wiktoria”, pomyślała, że chciałabym umieć tak kreską opowiedzieć o własnej babci. – Ja tego nie potrafię, dlatego tym bardziej dziękuję osobom, które mają talent, żeby w tak poruszający sposób przedstawić swoich bliskich – podkreśliła. – Mam jeszcze jedną refleksję. Spierałam się ostatnio z pewną osobą o to, czy sztuczna inteligencja wyprze słowo pisane, ponieważ coraz lepiej sobie z nim radzi. Na pewno poradzi sobie z odwzorowaniem pewnych schematów i konstrukcji, ale nigdy nie odda ludzkiej tożsamości ani emocji – i z pewnością nie stworzy tak autentycznych prac, jakie oglądamy na tej wystawie.
Sześć miesięcy pracy i 30 godzin sam na sam z bliskimi
O kulisach powstawania ekspozycji, nad którą członkowie koła pracowali od maja, a także o niezwykle intensywnym roku artystycznym grupy opowiedziała kierownik Galerii Podlaskiej BCK i opiekunka Koła Plastycznego Kreska Renata Sobczak.
– Chciałabym opowiedzieć trochę o naszej grupie i o tym, co działo się w tym roku. Zazwyczaj siedzimy w pracowni, rysujemy, malujemy, i generalnie z zewnątrz nas nie widać. Jednak co jakiś czas wychodzimy do ludzi. Pierwszy raz w tym roku pokazaliśmy się publicznie 14 marca – Ewa Palewicz, uczestniczka naszego koła, miała wtedy wystawę indywidualną w Klubie Kultury Piast. Trzy dni później, 17 marca, Judyta Iwaszko otworzyła indywidualną ekspozycję w przestrzeni sklepu Art Styl, a 20 marca zaprezentowaliśmy w Bialskim Centrum Kultury wystawę malarską „Ale Kosmos”. Z kolei 17 kwietnia Fundacja Inicjatyw Kulturalno-Artystycznych FiKa gościła naszą wystawę pt. „Kobiety wśród kwiatów i kolorów”. 8 maja swoją indywidualną wystawę w Galerii Podlaskiej miała Anna Kostecka, a 15 maja wzięliśmy udział w zbiorowej wystawie plenerowej na Skwerze Artystów w Siemiatyczach. Od października w Lukier Cafe prezentowane są prace Tomasza Wierzbickiego, natomiast 20 października w Klubie Kultury Piast odbył się wernisaż indywidualnej wystawy „Moje kwiaty” Jolanty Marczuk, którą wciąż można oglądać. Dziś mamy kolejny wernisaż. Podsumowując, myślę, że był to dla nas piękny, bardzo pracowity rok – stwierdziła kierownik Galerii.
Następnie przeszła do omówienia aktualnej, właśnie otwieranej wystawy. – Ołówek kosztuje raptem 3 złote, kartka – powiedzmy 2 złote. Do tego trochę godzin pracy, i zobaczcie, ile piękna oraz emocji można z tego wykrzesać. Oczywiście nie krytykuję używania drogich farb czy innych materiałów, chcę tylko pokazać, że tuż obok mamy zwykły ołówek, który mimo swojej prostoty potrafi oddać niezwykłą głębię uczuć – mówiła Renata Sobczak. – Porównywałam sobie nasze prace do czarno-białych fotografii. I stwierdziłam, że rysunki mają dokładnie taką samą duszę jak właśnie czarno-białe zdjęcia – może przez tę czerń, biel, może przez sepię, a może przez swoją tradycyjną formę i temat. Każdy z nas, przygotowując portret, spędził czas ze swoimi bliskimi. Jeżeli ktoś rysował przez 30 godzin – bo często tyle to trwało – to przez te 30 godzin był sam na sam z osobą ze zdjęcia. Być może wcześniej nigdy nie miał okazji, by pobyć z nią aż tyle czasu. W trakcie takiej pracy odżywają dawne wspomnienia, co motywuje do dalszego wysiłku. Z każdym kolejnym rysunkiem rosła nasza śmiałość, aż chciało się rysować dalej i dalej. Pracę nad tą wystawą rozpoczęliśmy w maju, a mamy listopad – nie jest wcale łatwo narysować to, co podpowiada serce.
Na koniec wyznała: – Moi drodzy uczniowie, duzi i mali, bardzo wam gratuluję. Szczególnie tym, którzy mają dziś swój artystyczny debiut i po raz pierwszy biorą udział w wystawie. To ważna chwila. Jesteśmy grupą twórczą, więc dzielmy się tym, co piękne, zachwycajmy się światem, sobą nawzajem i cieszmy się ze wspólnego tworzenia.
Podziękowania dla twórców i kuluarowe rozmowy
Po części oficjalnej dyrektor Zbigniew Kapela oraz rzecznik prezydenta Gabriela Kuc-Stefaniuk wręczyli wszystkim autorom pamiątkowe podziękowania i upominki za udział w wystawie. Po wykonaniu pamiątkowego zdjęcia artyści oraz zaproszeni goście ruszyli do uważnego oglądania portretów i długich, kuluarowych rozmów przy poczęstunku.
Jacek Korwin
zdjęcia Jacek Korwin







































































































Komentarze
Brak komentarzy